Heeft u ooit wel eens van beschadigde vectoren in uw lichaam gehoord?



Dat wij vectoren in ons lichaam hebben is velen onbekend. Over deze vectoren in ons lichaam en vooral over de gevolgen van beschadigde vectoren daar gaat dit artikel over.

Vectoren hebben volgens een wiskundig begrip als kenmerk: een begin een eind en geven een richting aan. Dat is dan ook precies wat een vector in het lichaam is, een lichaamsgebonden elektrische richting aangevende lijn. Langs deze lijn worden energieën uitgelijnd en weten de cellen welke richting ze op moeten groeien.

In ons fysieke lichaam lopen dit soort energielijnen van ons hoofd tot aan ons sacrum (stuit) Ook van schouder tot schouder. Van schouder tot hand. Van heup tot heup en van heup tot voet. De donkerblauwe lijnen op het plaatje stellen de richting van de vectoren in het lichaam voor. Het lijkt een beetje op het beginstadium van kindertekeningen.

Vectoren in een lichaam zijn niet echt zichtbaar met het blote oog. Alleen getrainde helderzienden kunnen deze energielijnen waarnemen. Wel kunnen hooggevoelige personen de uitstralende energie van die lijnen met hun blote handen voelen bij een ander. Ze volgen daartoe behoedzaam de prikkels van die energie en kunnen daarmee ontdekken of de vectoren volgens het boven genoemde plaatje precies zo in het lichaam lopen.

Welk effect hebben die vectoren dan op een lichaam? Het antwoord is een groot effect! Een vector die jarenlang niet meer de juiste richting aangeeft aan de cellen veroorzaakt op den duur klachten. Er ontstaat een soort wringen, diep van binnen en dat heeft als uitwerking een onbegrepen pijn in het lichaam. Dit komt omdat de cellen zich op een andere richting oriënteren dan oorspronkelijk bedoeld was.

Door hun fijnstoffelijkheid zijn de vectoren uiterst gevoelig en snel uit balans. Ze kunnen uit balans raken door een flinke val met schaatsen of van de fiets. Door een stoot zoals bijvoorbeeld met een schouder eens flink tegen de deur aanlopen. Maar bij nagenoeg alle ongevallen met of zonder breuk beschadigen ook de vectoren. Ze kunnen onderbroken, gedraaid, of verschoven zijn. Zo kunnen vectoren ook al jaren uit het lood zijn!

Praktijkvoorbeelden: Zo had Margo ( 63) last van haar rechter elleboog. Volgens haar huisarts een tennisarm. Ze had nog nooit getennist zei ze lachend. Ze was erg zorgvuldig en zou haar arm niet gauw overbelasten. Ze snapte dan ook niet waar het vandaan kwam. Na rust en fysiotherapie ging de pijn maar niet over, ze kon haast niets meer met die arm doen. >We hadden nog niet zo lang daarvoor de opleiding met vectoren achter de rug en probeerde het volgen van de vectoren van haar arm. Verbaasd keken we elkaar aan, we waren de vector van haar onderarm kwijt! Deze vector stond haaks op haar arm, heel raar voor ons, we wisten wel dat het kon, maar zo extreem? Ze kon zich ineens weer herinneren dat ze ooit op haar arm gevallen was en deze toen uit de kom geweest was.


Toen de vector weer naar zijn plaats begeleid werd, voelde Margo de weldaad van het weer een geheel zijn met het lichaam. Binnen enkele weken was de pijn in haar arm met de helft verminderd en dat bemoedigde haar omdat het herstel duidelijk ingezet was. Een half jaar later heeft ze helemaal geen last meer van haar arm en kan ze haar herstelde arm weer normaal gebruiken. Zelfs jaren later is de klacht niet meer terug gekomen.


Een ander voorbeeld was Larry, hij had ook last van zijn ellebogen, maar van allebei evenveel. Ook hier was de diagnose tennisarmen. Ook bij hem hielpen de behandelingen van fysiotherapie niet blijvend en pijnstillers waren het gevolg. Hij werd er erg chagrijnig van. Bij hem voelden we dat de vectoren verkort waren, als het ware als een telescoop ingeschoven. Wat of hij met zijn vectoren gedaan had? Hij had een aantal jaren ervoor een frontaal-botsing meegemaakt en met al zijn kracht zich met zijn armen tegen zijn stuur gedrukt. Zijn armen hadden die klap opgevangen, zijn vectoren waren daardoor ingeschoven. Nadat zijn vectoren weer naar de normale lengte begeleid werden, voelde hij het verschil meteen. Enkele maanden later kon mij melden dat de pijn in zijn armen aan het verminderen was.

Zo kwam Vicky (29) met een heel scala aan klachten zoals vermoeidheid, uitputting, pijn over haar hele lichaam en oorsuizingen.  Ze was erg onzeker geworden en voelde zich verdrietig en depressief. Ze had het gevoel dat haar hoofd gespleten was. Ze was bij verschillende therapeuten geweest en kreeg nu gesprekken. Tijdens het voelen naar haar vectoren stuitten we op een ongebruikelijke splijting van de vector die door het hoofd liep. Ze bleek sinds haar zeventiende jaar tot drie maal toe een auto-ongeval te hebben gehad. Ze was telkens met haar hoofd tegen de voorruit gebonkt, daarmee was haar vector overlangs gescheurd. Zij knapte op nadat we bij haar de vector van het hoofd weer als één vector konden laten functioneren.

Zo staat deze methode van vectoren behandelen nog wel in haar kinderschoenen en is nog vrij onbekend. We weten wel dat onbehandelde vectoren blijvende negatieve effecten teweeg kunnen brengen en dat behandeling een blijvend herstel op kan leveren. Hooggevoelige therapeuten die deze methodiek toepassen, melden veel positieve resultaten bij hun cliënten. Maar we weten niet waarom dit niet bij kinderen optreedt, die vallen immers veel vaker? Ook hebben we onvoldoende reacties van mensen die zelf van binnenuit hun vectoren kunnen beïnvloeden. Dat zou nog prachtiger zijn.
Ria Feskens © januari 2009


    website ontwerp (1999) door J.A. Software, alle bewerkingen in eigen beheer 2021, Ria Feskens webhosting, Domeinstad